Po wypadku komunikacyjnym kluczowe znaczenie dla sprawy o odszkodowanie i zadośćuczynienie ma nie tylko przebieg zdarzenia, lecz także dokumentacja medyczna sporządzona bezpośrednio po wypadku. To ona utrwala pierwsze rozpoznania, opis obrażeń, wyniki badań oraz zalecenia i przebieg leczenia, zanim dojdzie do gojenia i zmian obrazu klinicznego. W postępowaniu likwidacyjnym u ubezpieczyciela oraz w sądzie dokumentacja medyczna po wypadku staje się podstawą oceny biegłych, w tym ustalenia związku przyczynowego między urazem a zdarzeniem oraz zakresu i czasu trwania następstw. Od jakości i kompletności tych zapisów zależy często zarówno odpowiedzialność, jak i wysokość świadczeń, zwłaszcza gdy pojawia się spór co do mechanizmu urazu, długotrwałości leczenia lub skali dolegliwości. W tym artykule wyjaśniam, dlaczego dokumentacja medyczna jest tak ważna w sprawach powypadkowych i jakie wnioski warto wyciągnąć już na początku, aby nie osłabić roszczeń o odszkodowanie po wypadku i zadośćuczynienie.
Dlaczego dokumentacja medyczna po wypadku jest kluczowym dowodem
W sprawach powypadkowych (zarówno karnych, jak i cywilnych) dokumentacja medyczna bardzo często staje się rdzeniem materiału dowodowego – nie dlatego, że „jest najważniejsza z definicji”, ale dlatego, że utrwala stan pacjenta najbliżej czasu zdarzenia: opis obrażeń, wyniki badań oraz pierwsze rozpoznania i decyzje terapeutyczne. Autorzy podkreślają, że u osób, które przeżyły wypadek, możliwości odtwarzania przebiegu zdarzenia „metodą sekcyjną” nie ma, a obraz urazów jest później modyfikowany przez proces gojenia i przebyte interwencje medyczne – dlatego kluczowe znaczenie nabierają informacje z dokumentacji.
To właśnie na tej podstawie – często po wielu miesiącach albo latach – biegli i sąd rekonstruują medyczne następstwa zdarzenia: jakie obrażenia powstały, jaki był ich charakter i lokalizacja, jak przebiegało leczenie oraz czy opisy urazów są spójne z deklarowanym mechanizmem wypadku. Gdy inne źródła dowodowe zawodzą (brak niezależnych świadków, niepełne ustalenia z miejsca zdarzenia, sprzeczne relacje uczestników), organy ścigania i sądy w większym stopniu opierają się na danych medycznych i opiniowaniu.
Istotne jest też to, że dokumentacja nie odpowiada wyłącznie na pytanie „co się stało”. W sprawach cywilnych (odszkodowanie, zadośćuczynienie) równie ważne są dane o tym „jak leczono” i „jak długo trwały następstwa”: czas i przebieg terapii, dolegliwości, obciążenia, koszty, rokowania i wpływ na funkcjonowanie (nauka, praca). To są elementy, które wprost przekładają się na zakres roszczeń i ich wysokość.
Z perspektywy procesowej kluczowe jest, że dokumentacja – jeśli ma być „użyteczna” dowodowo – powinna możliwie wiernie i szybko utrwalić stan wyjściowy, bo interwencje medyczne potrafią nieodwracalnie zmienić obraz urazu, utrudniając późniejsze wnioskowanie o okolicznościach jego powstania. Dlatego autorzy akcentują potrzebę pełnego badania (z odsłonięciem całej powierzchni ciała) oraz precyzyjnego opisu obrażeń (lokalizacja, wymiary, cechy), a także rozgraniczenia zmian obiektywnych od skarg subiektywnych.
Praktyczny wniosek jest prosty: im lepsza dokumentacja na starcie, tym mniej sporów o fakty (co dokładnie stwierdzono, kiedy i w jakim nasileniu) i tym mniejsze ryzyko, że druga strona będzie skutecznie podważać wiarygodność wersji poszkodowanego.
W sporach odszkodowawczych brak lub lakoniczność zapisów w dokumentacji zwykle działa na niekorzyść poszkodowanego, bo luk dowodowych najczęściej nie da się „odtworzyć” po czasie w sposób równie przekonujący jak pierwotny zapis medyczny.
Co da się z dokumentacji udowodnić, a czego nie da się „dopisać” po czasie
W praktyce procesowej dokumentacja medyczna ma największą wartość wtedy, gdy zawiera ustalenia obiektywne, czyli dane możliwe do weryfikacji niezależnie od relacji pacjenta. Chodzi przede wszystkim o opis obrażeń w badaniu fizykalnym, wyniki badań obrazowych i laboratoryjnych, rozpoznania, zalecenia, zastosowane leczenie oraz przebieg hospitalizacji. Odmienny ciężar dowodowy mają natomiast skargi subiektywne pacjenta, takie jak ból, zawroty głowy czy „uczucie sztywności”. Są one istotne klinicznie, ale w sporze z ubezpieczycielem lub w sądzie biegli i sąd co do zasady poszukują ich potwierdzenia w obiektywnych zapisach i wynikach badań, ponieważ tylko wtedy da się rzetelnie ocenić związek ze zdarzeniem oraz nasilenie następstw.
Najbardziej problematyczne są tzw. braki nienaprawialne, czyli takie luki w dokumentacji, których nie da się już wiarygodnie uzupełnić po upływie czasu. Typowe przykłady to brak szczegółowego opisu urazów, zwłaszcza bez wskazania lokalizacji, rozmiaru i cech zmian, brak informacji o przeprowadzeniu pełnego badania z odsłonięciem całej powierzchni ciała oraz brak wzmianki o ustaleniach „negatywnych”, gdy mają one znaczenie dowodowe, na przykład brak obrażeń w określonej okolicy, mimo że byłyby oczekiwane przy danym mechanizmie urazu. Autorzy podkreślają, że opis powinien być możliwie kompletny i precyzyjny właśnie po to, aby umożliwić późniejsze opiniowanie.
Trzeba też pamiętać o czynniku czasu. Obrażenia, zwłaszcza powierzchowne, zmieniają się w toku gojenia, a interwencje medyczne mogą zmienić ich obraz lub spowodować powstanie nowych zmian pochodzenia jatrogennego. W konsekwencji późniejsze fotografie, relacje poszkodowanego czy nawet późniejsze badania kontrolne nie zastąpią pierwotnej dokumentacji sporządzonej tuż po zdarzeniu, bo nie odtworzą w sposób pewny stanu wyjściowego. To właśnie dlatego dokumentacja z pierwszych godzin i dni po wypadku jest zwykle najbardziej „dowodowa” i stanowi punkt odniesienia dla dalszych ocen.
W wielu sprawach znaczenie mają również adnotacje, które wykraczają poza sam opis urazów, a dotyczą okoliczności spornych. Przykładowo wpisy odnoszące się do stanu trzeźwości, sposobu zgłoszenia się po pomoc, opisu okoliczności zdarzenia podanego w wywiadzie czy zabezpieczenia materiału do badań mogą stać się istotne wtedy, gdy druga strona kwestionuje wiarygodność relacji albo podnosi zarzuty dotyczące zachowania poszkodowanego.
Z procesowego punktu widzenia najbezpieczniej jest założyć, że luki w dokumentacji nie „naprawią się” same. Dlatego warto możliwie wcześnie przeanalizować pierwsze zapisy medyczne i sprawdzić, czy opis obrażeń jest kompletny oraz spójny z dalszym leczeniem. Jeśli brakuje danych, sensowne jest szybkie uzupełnianie materiału dowodowego innymi środkami, w szczególności dodatkowymi badaniami i konsultacjami, dokumentowaniem obrażeń zdjęciami wykonywanymi na bieżąco, porządkowaniem historii leczenia oraz gromadzeniem wyników i zaleceń w układzie chronologicznym. To pozwala ograniczyć ryzyko, że spór rozstrzygnie się na niekorzyść poszkodowanego wyłącznie z powodu niedostatków w pierwszej dokumentacji.
Obrażenia i przebieg zdarzenia - jak „czyta się” rolę uczestnika (pieszy, jednoślady, auto)
W praktyce biegłych i sądów obrażenia są często traktowane jak swoista „mapa” mechanizmu urazu. Z ich lokalizacji, rozległości i charakteru można wnioskować o dynamice zdarzenia, pozycji ciała, kierunku działania sił czy kontakcie z elementami pojazdu. Trzeba jednak zachować ostrożność. Autorzy zwracają uwagę, że wraz ze wzrostem prędkości i złożonością zdarzeń maleje „klasyczna” czytelność obrażeń, a wypadek coraz rzadziej zostawia jednoznaczny zestaw śladów pozwalających bezspornie odtworzyć przebieg zdarzenia wyłącznie na podstawie urazów. Dlatego wnioskowanie z obrażeń ma wartość, ale nie jest automatycznie rozstrzygające.
Z perspektywy praktycznej przydaje się uproszczony podział na trzy typowe sytuacje, bo już sama rola uczestnika wpływa na spodziewany obraz urazów. Po pierwsze pieszy. Mechanizm potrącenia jest odmienny niż u osób w pojeździe, a przy większych prędkościach i nietypowych okolicznościach mogą nie wystąpić obrażenia uznawane potocznie za „typowe”, co utrudnia kategoryczne wnioski o przebiegu zdarzenia. Po drugie motocyklista lub rowerzysta. W tej grupie częste są obrażenia wielonarządowe i urazy wynikające z kontaktu z elementami konstrukcyjnymi pojazdu oraz z upadku, co powoduje, że obraz obrażeń bywa rozległy i złożony. Po trzecie osoba w samochodzie, gdzie istotne znaczenie mają pasy bezpieczeństwa i poduszki powietrzne, a rozkład obrażeń może być asymetryczny, co bywa pomocne przy ocenie pozycji w pojeździe i kierunku oddziaływania sił.
Praktyczna konsekwencja dla postępowań odszkodowawczych i sądowych jest jedna. Jeśli urazy mają służyć do wnioskowania o mechanizmie zdarzenia, dokumentacja medyczna musi nadawać się do opiniowania, czyli zawierać szczegółowy, możliwie pełny opis obrażeń, a nie ogólnikowe sformułowania. Autorzy akcentują potrzebę kompletnego badania i precyzyjnego opisu zmian, bo to właśnie szczegóły pozwalają biegłemu porównywać obraz urazów z wersją zdarzeń i innymi ustaleniami.
Warto też uczciwie postawić granicę. Rekonstrukcja „z obrażeń” prawie nigdy nie jest pracą wykonywaną w próżni. Zwykle wymaga zestawienia danych medycznych z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z notatką policyjną, dokumentacją z miejsca zdarzenia, zdjęciami, oględzinami pojazdu czy analizą uszkodzeń. Dopiero taka suma informacji pozwala formułować wnioski, które są odporne na zarzuty strony przeciwnej i dają się obronić w postępowaniu likwidacyjnym oraz przed sądem.
Standard dobrej dokumentacji - co powinno się w niej znaleźć
Dobra dokumentacja medyczna po wypadku ma jeden podstawowy cel dowodowy: pozwolić po czasie odtworzyć stan wyjściowy i przebieg leczenia w sposób możliwie obiektywny. Dlatego badanie powinno zostać wykonane możliwie szybko po zdarzeniu i możliwie kompletnie, z odsłonięciem całej powierzchni ciała. Każde pominięcie w praktyce oznacza lukę, której później nie da się już wiarygodnie uzupełnić, bo obraz urazów zmienia się w toku gojenia i leczenia.
W części dotyczącej obrażeń liczy się precyzja. Opis powinien obejmować lokalizację zmian, ich rozmiar lub wymiary, charakter uszkodzeń oraz cechy pozwalające na identyfikację i porównanie, takie jak kolor, kształt, rodzaj rany czy wygląd zasinienia. Istotna jest także liczba zmian i ich rozmieszczenie. Zapis ogólny typu „stłuczenia” albo „otarcia” bez doprecyzowania parametrów zwykle nie daje biegłemu materiału do rzetelnej oceny, zwłaszcza gdy trzeba zestawić urazy z mechanizmem zdarzenia lub porównać je z obrazem w kolejnych badaniach.
Równie ważne jak to, co stwierdzono, bywa to, czego nie stwierdzono, jeżeli ma znaczenie dla sprawy. W praktyce procesowej informacja, że w danym obszarze nie ujawniono obrażeń, potrafi mieć wartość weryfikacyjną i ograniczać pole sporów. Kluczowa jest też spójność dokumentacji w czasie. Kolejne wizyty powinny odzwierciedlać rozwój zmian, leczenie i utrzymywanie się dolegliwości w sposób logiczny i możliwy do prześledzenia, bo niespójności są częstą podstawą do kwestionowania związku przyczynowego lub zakresu następstw.
W dokumentacji powinny znaleźć się także elementy „okołowypadkowe”, bo w sporach niejednokrotnie są równie istotne jak sam opis urazu. Chodzi o krótkie, konkretne ujęcie okoliczności zgłoszenia i zdarzenia podanych w wywiadzie, stan pacjenta w chwili badania oraz adnotacje dotyczące kwestii potencjalnie spornych, w tym dotyczące trzeźwości i wykonanych badań, jeżeli są one przedmiotem oceny. Takie zapisy potrafią mieć znaczenie przy ocenie wiarygodności relacji oraz przy zarzutach formułowanych przez stronę przeciwną lub ubezpieczyciela.
Z punktu widzenia poszkodowanego warto równolegle zabezpieczać materiał dowodowy, aby nie uzależniać sprawy wyłącznie od tego, jak szczegółowy był pierwszy zapis medyczny. W praktyce oznacza to gromadzenie wyników badań, kart informacyjnych, zaleceń, skierowań, historii rehabilitacji oraz dokumentów kosztowych, takich jak paragony i faktury. Pomocne bywają również bieżące zdjęcia obrażeń z datą, bo mogą uzupełnić materiał, gdy opis w dokumentacji okaże się skrótowy. Taka konsekwentna kompletacja od początku ogranicza ryzyko sporów i wzmacnia podstawę do wykazania szkody, jej następstw i kosztów w postępowaniu likwidacyjnym oraz sądowym.
Sprawa karna a cywilna, ta sama dokumentacja, inne cele
Ta sama dokumentacja medyczna może „pracować” w dwóch różnych porządkach. W sprawie karnej jej rola koncentruje się przede wszystkim na ustaleniu, jaki był rodzaj i ciężkość obrażeń oraz jaki czasowo był skutek zdrowotny, w tym czy doszło do naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia i jak długo ten stan trwał. Z perspektywy odpowiedzialności karnej kluczowe jest więc to, czy zapis pozwala zakwalifikować obrażenia w sposób odpowiadający przesłankom ustawowym i czy dokumentacja daje podstawę do jednoznacznej oceny okresu trwania następstw.
W sprawie cywilnej punkt ciężkości przesuwa się wyraźnie. Tutaj dokumentacja ma wykazać nie tylko sam fakt urazu, lecz także cały jego „ciąg dalszy” w życiu poszkodowanego. Liczy się przebieg leczenia i rehabilitacji, intensywność i długotrwałość dolegliwości, ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu, powikłania, rokowania, a także koszty, zarówno już poniesione, jak i przewidywalne. Równolegle pojawia się temat, który w praktyce jest jednym z najczęstszych pól sporu, czyli rozdzielenie skutków wypadku od chorób samoistnych lub wcześniejszych dolegliwości. W tym ujęciu dokumentacja ma umożliwić ocenę, co wynika z urazu komunikacyjnego, a co stanowi tło zdrowotne niezależne od zdarzenia.
Warto to jasno podkreślić, ponieważ ta sama karta informacyjna z SOR czy oddziału może mieć „inną wagę” zależnie od celu postępowania. W karnym może wystarczyć do oceny kwalifikacji obrażeń i czasu trwania rozstroju zdrowia, podczas gdy w cywilnym okaże się niewystarczająca, jeśli nie pozwala prześledzić dynamiki leczenia, utrzymywania się objawów, ograniczeń funkcjonalnych i ich wpływu na życie zawodowe oraz prywatne. Innymi słowy, dokumentacja, która „zamyka” wątek w karnym, nie zawsze buduje pełną podstawę do wyliczenia i uzasadnienia roszczeń w cywilnym.
Stąd praktyczny wniosek. W sprawach cywilnych braki w dokumentacji najczęściej przekładają się bezpośrednio na spór o wysokość świadczeń, ponieważ bez rzetelnych zapisów trudniej wykazać rozmiar krzywdy, czas trwania leczenia, potrzebę rehabilitacji, koszty i rokowania. Ubezpieczyciele wykorzystują takie luki, kwestionując związek przyczynowy albo skalę następstw, a spór przenosi się na opiniowanie biegłych.
Co zrobić w praktyce, aby ograniczyć ryzyko takich sporów. Po pierwsze uporządkować dokumenty chronologicznie i przygotować prostą oś czasu leczenia, od pierwszej wizyty po ostatnie zalecenia i rehabilitację. Po drugie zadbać o komplet: wypisy, wyniki badań, konsultacje, zalecenia, rehabilitację oraz dokumenty kosztowe. Po trzecie, jeżeli w dokumentacji są luki, wskazać je wcześnie i uzupełniać materiał dowodowy dodatkowymi badaniami, konsultacjami albo wnioskami dowodowymi w postępowaniu, zanim sprawa „utknie” na etapie oceny biegłego lub decyzji ubezpieczyciela.
Podsumowanie
Dokumentacja medyczna po wypadku komunikacyjnym jest jednym z kluczowych dowodów, ponieważ powstaje najbliżej zdarzenia i utrwala stan zdrowia, zanim urazy zaczną się zmieniać w toku leczenia i gojenia. W praktyce postępowanie u ubezpieczyciela i w sądzie opiera się na tym, co zostało w niej zapisane, a braki lub ogólniki najczęściej otwierają pole do sporu o związek przyczynowy i rozmiar szkody. Największą moc dowodową mają ustalenia obiektywne (opis obrażeń, wyniki badań), natomiast dolegliwości subiektywne wymagają możliwie czytelnego „oparcia” w materiale medycznym. Obrażenia mogą pomagać w ocenie mechanizmu zdarzenia i roli uczestnika, ale rzadko wystarczają same w sobie i zwykle muszą być zestawione z innymi dowodami, dlatego liczy się precyzyjny, porównywalny opis urazów, kompletność badania oraz spójność zapisów w czasie. W sprawie karnej dokumentacja służy przede wszystkim kwalifikacji obrażeń i ocenie czasu trwania rozstroju zdrowia, natomiast w cywilnej obejmuje szerszy zakres, w tym leczenie, rehabilitację, koszty, rokowania i wpływ na funkcjonowanie, a braki w dokumentacji bezpośrednio przekładają się na spór o wysokość odszkodowania i zadośćuczynienia. Dlatego praktycznie najbezpieczniejsze jest wczesne uporządkowanie materiału, przygotowanie osi czasu leczenia i równoległe gromadzenie wyników, zaleceń oraz kosztów, aby ograniczyć ryzyko, że o sprawie zdecydują luki w dokumentacji.
Równie istotny jest aspekt organizacyjny i procesowy. Dobór pełnomocnika ma znaczenie, ponieważ skuteczne prowadzenie sprawy powypadkowej wymaga nie tylko doświadczenia w odszkodowaniach, ale też swobody w analizie materiału medycznego i umiejętności pracy z biegłymi. Prawnik łączący praktykę w sprawach odszkodowawczych z kompetencjami z zakresu prawa medycznego, w tym doświadczeniem w sprawach o błędy medyczne, potrafi trafniej zaplanować strategię dowodową, sformułować właściwe tezy do opinii oraz konsekwentnie wykazać związek przyczynowy i rozmiar szkody, co w realiach postępowań często przekłada się na rzeczywistą wysokość uzyskanego odszkodowania i zadośćuczynienia.
Jeżeli jesteś po wypadku i chcesz realnie ocenić swoje szanse na odszkodowanie oraz zadośćuczynienie, warto zacząć od uporządkowania dokumentacji i spokojnej analizy dowodów. W wielu sprawach kluczowe jest szybkie wychwycenie braków w dokumentacji medycznej i właściwe zaplanowanie dalszych działań, zanim ubezpieczyciel zajmie ostateczne stanowisko. Jeśli potrzebujesz wsparcia na tym etapie, zobacz informacje tutaj – prawnik odszkodowania Zielona Góra – dobrze poprowadzona sprawa od początku zwiększa szanse na sprawne postępowanie i adekwatną wysokość świadczeń.
Najczęściej zadawane pytania
Co zrobić, jeśli dokumentacja medyczna po wypadku jest zbyt ogólna albo ma braki?
W pierwszej kolejności warto zebrać całość dostępnych dokumentów i sprawdzić, czego konkretnie brakuje, na przykład precyzyjnego opisu obrażeń, wyników badań albo zaleceń. Następnie sensowne jest uzupełnianie materiału dowodowego innymi źródłami, zwłaszcza dodatkowymi konsultacjami i badaniami, pełną historią leczenia i rehabilitacji oraz fotografiami obrażeń wykonywanymi na bieżąco z datą. Im wcześniej luki zostaną zidentyfikowane i „zabezpieczone” innymi dowodami, tym trudniej będzie ubezpieczycielowi lub stronie przeciwnej oprzeć odmowę lub zaniżenie świadczeń na argumentach o braku potwierdzenia urazów i następstw.
Czy same dolegliwości, takie jak ból, zawroty głowy lub sztywność szyi, wystarczą do uzyskania zadośćuczynienia?
Same skargi subiektywne są ważne, ale w postępowaniu odszkodowawczym kluczowe znaczenie ma to, czy znajdują możliwie czytelne odzwierciedlenie w materiale medycznym, na przykład w badaniu lekarskim, wynikach badań, rozpoznaniach i zaleceniach oraz w przebiegu leczenia. W praktyce sąd i biegli wyżej oceniają ustalenia obiektywne, bo dają się weryfikować i porównywać w czasie. Dlatego warto dbać o spójne leczenie, komplet badań, kontrolne wizyty oraz gromadzenie dokumentów potwierdzających utrzymywanie się objawów i ograniczeń funkcjonalnych.
Dlaczego w sprawie cywilnej dokumentacja medyczna ma większe znaczenie niż w karnej i jak to wpływa na wysokość świadczeń?
W sprawie karnej dokumentacja służy głównie do kwalifikacji obrażeń i oceny czasu trwania rozstroju zdrowia lub naruszenia czynności narządu. W sprawie cywilnej zakres jest szerszy, bo obejmuje leczenie i rehabilitację, koszty, cierpienia, rokowania oraz wpływ urazu na codzienne funkcjonowanie i pracę, a często także rozdzielenie skutków wypadku od chorób samoistnych. Jeżeli dokumentacja nie pokazuje w sposób uporządkowany przebiegu leczenia i następstw, ubezpieczyciel może zaniżać świadczenia, a spór przenosi się na opinię biegłego. Właśnie dlatego porządek w dokumentach, oś czasu leczenia i konsekwentne udokumentowanie kosztów i ograniczeń mają realny wpływ na wysokość odszkodowania i zadośćuczynienia.
Artykuły blogowe
Czy wiesz, jakie świadczenia przysługują Ci z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej?
Wypadki przy pracy i choroby zawodowe to nie tylko nagłe…
Odszkodowanie a zadośćuczynienie
Czym jest odszkodowanie? Odszkodowanie stanowi kluczowy element systemu prawnego, mający…
Diagnostyczny błąd medyczny
Analiza medycznego błędu diagnostycznego i jego konsekwencji Diagnostyka medyczna jest…
Odszkodowania Zielona Góra PORADY PRAWNE
Niezależnie od skali i złożoności Państwa problemu, jesteśmy tu, aby zapewnić Państwu profesjonalne wsparcie i pewność podczas podejmowania kluczowych decyzji.
Nasze specjalizacje
Błąd medyczny
Nasze wieloletnie doświadczenie w zakresie prawa medycznego pozwala na skuteczne dochodzenie odszkodowania jak zadośćuczynienia za błąd w sztuce lekarza. Jeżeli szukasz skutecznej i profesjonalnej pomocy prawnej skontaktuj się z pracownikiem Kancelarii i umów się na poradę konsultacyjną.
Wypadek przy pracy
Uległeś wypadkowi podczas wykonywania pracy? Nasza Kancelaria skutecznie dochodzi roszczeń związanych z wypadkiem przy pracy. Zapraszamy do kontaktu.
Odszkodowani z OC
Skuteczne dochodzenie roszczeń dla ofiar wypadków komunikacyjnych - kierowcy, pasażerowie, piesi. Rodzin, które na skutek wypadku komunikacyjnego straciły osobę bliską. Jeżeli uzyskałeś niskie odszkodowanie, lub odmówiono Ci wypłaty odszkodowania - skontaktuj się z nami.